Psychologia – fuksik

Przyczyny, dla których ludzie lubią się uczyć i poszerzać zakres posiadanych umiejętności, wyodrębnili ich dwie kategorie. Jedna z nich – to „teoria realnie, istniejących zdolności”. W myśl jej założeń zdolności stanowią taką właściwość człowieka, która nie ulega zmianie w ciągu jego życia.
Drugą „teoria przyrostu zdolności”, zakłada ona możliwość ustawicznego zwiększania zdolności jednostek poprzez-wkładany wysiłek i własną aktywność podmiotu. Teoria realnie istniejących zdolności wyznaczą górną granicę możliwości jednostki i cele, które zmierzają do ich urzeczywistnienia i wykazania się (ang. Performance goals). Teoria przyrostu zdolności natomiast obliguje do formułowania rozwojowych celów, życiowych związanych z uczeniem się.
Pierwsza z teorii traktuje każdą z nowych sytuacji, w których znajduje się człowiek, jako test sprawdzający, posiadanie lub nieposiadanie przez niego określonych zdolności i umiejętności.
Teoria przyrostu zdolności natomiast każdą nową sytuacje, przed którą staje dany człowiek, ujmuje jako niosącą ze sobą nowe zadania, co prawda wymagające wysiłku, jednakże jednocześnie stanowiące szansę poszerzenia już posiadanych zdolności i umiejętności.
Kierownicy, którzy skłaniają się ku opcji realnie istniejących zdolności, formułują mniej ambitne cele, nie posiadają wystarczającej wiary we własną skuteczność, przez co starają się nie uczestniczyć bezpośrednio w procesie decyzyjnym